Dwie minuty i warto zrobić to przed czymkolwiek innym: prawie każdy późniejszy problem z integracją okazuje się jedną z dwóch rzeczy, które to pokazuje.
1. Utwórz klucz
Utwórz klucz w panelu. Cały klucz widzisz raz. Umieść go tam, skąd twój kod czyta go ze środowiska, a nie z pliku w repozytorium.
2. Zapytaj, co masz
curl "https://makehybrid.com/linkedin/connect/accounts" \ -H "X-API-KEY: $MAKEHYBRID_KEY"
Odpowiedź znaczy, że klucz jest ważny, a plan aktywny, a zwrócona lista to każde konto LinkedIn, które podłączyła twoja organizacja. Dwie rzeczy udowodnione i jedyna dana wejściowa, której potrzebuje każde inne wywołanie — identyfikator konta — w jednym żądaniu, które nie dotyka LinkedIn w ogóle.
3. Poznaj kształt błędów od razu
{"type":"errors/payment_required","status":402,"detail":"..."}
- 401 — klucza brak, jest zły albo został unieważniony.
- 402 — plan nie jest opłacony albo okres próbny się skończył.
- 404 — nie ma tego albo nie jest twoje. Celowo ta sama odpowiedź.
- 429 — za dużo żądań albo LinkedIn dławi konto.
- 503 — przeskok stojący przed LinkedIn nie odpowiedział; ciało niesie goły status, który zobaczył.
Napisz jedną obsługę pod ten kształt, a każda trasa z katalogu jest pokryta. Pole detail jest napisane tak, żeby pokazać je człowiekowi, więc pokazanie go zwykle jest słuszne.
O co ludzie pytają
Czy mogę wykonać pierwsze wywołanie z czatu?
Tak. Podłącz asystenta i zapytaj, które konta są podłączone; wykona to samo wywołanie i odczyta ci odpowiedź. Zrobienie tego raz ręcznie i tak się opłaca, bo kształt błędu, który tu widzisz, to ten sam, który będzie czytał agent SI.
Czy pokój projektowy potrzebuje tego klucza?
Nie, żeby otworzyć pokój albo zapytać wbudowanego agenta SI. Klucza potrzebuje tylko twój agent, który działa na LinkedIn, a pokój tworzy go sobie sam.