Een account-id benoemt één verbonden LinkedIn-account. Je krijgt er een terug wanneer een aanmelding rond is, en je zet hem daarna in bijna elke aanroep — in een padsegment, een queryparameter, een JSON-veld of een multipart-veld, afhankelijk van de operatie.
Hij is ondoorzichtig. Geen voorvoegsel, geen UUID, en geen betekenis die je moet ontleden. Behandel hem als een tekenreeks die je bewaart en terugstuurt.
Waarom hij 404 antwoordt en geen 403
Elke abonnee op de MakeHybrid API wordt doorgestuurd naar één gedeelde tenant bij de externe aanbieder, wat betekent dat de account-id's van alle klanten in dezelfde naamruimte leven. Niets bereikt die aanbieder onder vermelding van een account-id voordat wij hebben bevestigd dat jouw organisatie hem heeft verbonden.
Een misser antwoordt 404, nooit 403. Het verschil is geen beleefdheid. Een 403 zou betekenen dat de id bestaat en niet van jou is — iemand zou dus id's kunnen gaan genereren en echte van verzonnen kunnen onderscheiden aan het antwoord. Een 404 voor allebei zegt helemaal niets.
Dit wordt op alle vier de plekken gecontroleerd waar een id kan binnenkomen: het pad, de querystring, een veld in de JSON-body en een multipart-veld. Een id die ongecontroleerd bij de aanbieder zou aankomen, is een leesactie over de grens van een andere klant heen.
Veelgestelde vragen
Moet je een AI-agent de account-id vertellen?
Hij kan hem zelf vinden. Een assistent via MCP, of een AI-agent in een kamer met MakeHybrid aangevinkt, vraagt de gekoppelde accounts van de organisatie op en pakt de account_id uit het antwoord. Het account in gewone woorden noemen is meestal genoeg.
Kan een AI-agent de account-id van een andere organisatie gebruiken?
Nee. De id wordt gecontroleerd aan de organisatie waartoe de sleutel behoort, en de id van een andere organisatie antwoordt een AI-agent met 404, precies zoals bij code.